Kościół katolicki ogłosił błogosławionymi dziewięciu salezjanów, którzy podczas II wojny światowej ponieśli śmierć w niemieckich nazistowskich obozach. Wśród wyniesionych na ołtarze znalazł się związany z Tychami ksiądz Karol Golda SDB. Uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w sobotę 6 czerwca w Krakowie.
Ceremonię zorganizowano w Sanktuarium św. Jana Pawła II. Poprzedziło ją modlitewne czuwanie, po którym odprawiono uroczystą Eucharystię pod przewodnictwem kardynała Marcella Semerara, prefekta Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.
Nowymi błogosławionymi zostali księża: Jan Świerc, Ignacy Antonowicz, Karol Golda, Włodzimierz Szembek, Franciszek Harazim, Ludwik Mroczek, Ignacy Dobiasz, Kazimierz Wojciechowski oraz Franciszek Miśka. Wszyscy należeli do zgromadzenia salezjańskiego.
Duchowni zostali zamordowani w latach 1941–1942 w niemieckich nazistowskich obozach Auschwitz i Dachau. Ich śmierć uznano za męczeństwo in odium fidei, a więc poniesione z nienawiści do wiary. Dekret w tej sprawie zatwierdził 24 października 2025 roku papież Leon XIV.
Wybór krakowskiego sanktuarium na miejsce beatyfikacji miał również wymiar symboliczny. Historia salezjańskich męczenników łączy się bowiem z młodością Karola Wojtyły. Przyszły papież należał do parafii na krakowskich Dębnikach i był świadkiem aresztowania sześciu duchownych należących do beatyfikowanej grupy.
Z Tychów do Auschwitz. Droga księdza Karola Goldy do męczeństwa
Ksiądz Karol Golda urodził się w Tychach i wychowywał w rodzinie, w której ważne miejsce zajmowały wiara oraz śląska pracowitość. Zanim rozpoczął drogę kapłańską, interesował się teatrem, kochał góry i chętnie jeździł na nartach. Jego życie zakończyło się 14 maja 1942 roku w niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym Auschwitz.
W młodości Karol Golda był pełnym energii i ciekawości świata chłopakiem. Pasjonował się teatrem, sportem oraz górskimi wyprawami. Z czasem zaczęło dojrzewać w nim powołanie do życia zakonnego. Wstąpił do salezjanów, kierując się duchowością św. Jana Bosko, opartą na radości, pracy wychowawczej i codziennym wypełnianiu obowiązków.
Jego zdolności pozwoliły mu kontynuować naukę w Rzymie. Studiował teologię na Uniwersytecie Gregoriańskim, przygotowując się jednocześnie do pracy duszpasterskiej i wychowawczej z młodzieżą. Święcenia kapłańskie przyjął w grudniu 1938 roku.
Po wybuchu II wojny światowej pracował w zakładzie salezjańskim w Oświęcimiu. Podczas niemieckiej okupacji kontynuował posługę duszpasterską, mimo ograniczeń i zagrożeń wynikających z działań władz okupacyjnych.W grudniu 1941 roku udzielił spowiedzi żołnierzowi Wehrmachtu, który zwrócił się do niego z prośbą o pomoc duchową. Zrobił to pomimo zakazu wydanego przez niemieckie władze. Za udzielenie sakramentu został aresztowany.
Podczas przesłuchań ksiądz Karol Golda nie ujawnił informacji objętych tajemnicą spowiedzi. Pozostał wierny zasadom kapłańskiej posługi, choć oznaczało to dla niego dalsze represje.Do KL Auschwitz trafił jako więzień numer 18160. W obozie był poddawany torturom, jednak według wspomnień współwięźniów zachowywał spokój i nie porzucił swojej kapłańskiej postawy.
Ksiądz Karol Golda zginął 14 maja 1942 roku. Jego los stał się świadectwem wierności tajemnicy spowiedzi oraz zasadom, których nie wyrzekł się nawet w obliczu prześladowań i śmierci.