Międzypokoleniowy trojak – zamiana ról w MDK nr 1 i SP 21

0
721
Fot. MDK nr 1.

W Młodzieżowym Domu Kultury nr 1 dojrzewa ciekawa inicjatywa. Rodzice dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 21, którzy dotychczas pozostawali w roli wiernych kibiców swoich pociech, sami stanęli na parkiecie i przygotowują się do występu w konkursie trojaka. Dwunastu rodziców, podzielonych na cztery trójki, już 21 listopada zaprezentują się na XV Ogólnopolskim Konkursie Tańców Śląskich TROJAK 2025. Do turnieju przygotowuje ich dyrektor placówki Maciej Gruchlik.

– Dzieci z MDK 1 mają już za sobą udział w licznych konkursach trojaka. Dotychczas rodzice towarzyszyli młodym tancerzom jako widzowie. Odwozili ich na zajęcia i oglądali występy. We wrześniu zawiązała się grupa odważnych rodziców, którzy postanowili spróbować, jak to jest po drugiej stronie. Dla wielu z nich będzie to debiut przed większą publicznością. Część z nich na początku wydawała się nieśmiała i pełna obaw, z czasem okazało się, że tkwi w nich sporo determinacji i talentu – podkreśla dyrektor.

Za decyzją o wejściu na parkiet stoją różne motywacje. Jedni chcą w ten sposób okazać wsparcie swoim dzieciom i podkreślić, że ich pasje są ważne lub też traktują udział jako ciekawe zajęcia i wyzwanie.

– Do tańca zmotywowała mnie przede wszystkim córka – podkreśla Damian Dwornik. – Robię to głównie dla niej. Sam lubię tańczyć, choć nigdy wcześniej nie tańczyłem sportowo, tylko gdzieś tam na prywatkach. Teraz chciałem jej po prostu pokazać, że tata też potrafi. Różnica między takim tańcem „na zabawie”, a przygotowaniem do konkursu jest ogromna. Tutaj naprawdę ciężko trenujemy. Mamy zajęcia raz w tygodniu z panem Maćkiem, ale dodatkowo spotykamy się w naszej trójce, zwykle w piątki, żeby ćwiczyć. Zdarza się, że w piątek wszystko wychodzi świetnie, a w środę już połowa rzeczy umyka. Córka od razu widzi, co robię źle, i poprawia mnie bez ogródek. Najtrudniejsze? Zdecydowanie trzymanie ramy. Człowiek myśli, że stoi prosto, a potem okazuje się, że wcale tak nie jest. Ta prawidłowa postawa wymaga siły i świadomości swojego ciała. Podskoki też nie są łatwe, ale ta rama… to największe wyzwanie. Udział w turnieju sam w sobie jest dla mnie nagrodą. Nie stresuję się za bardzo, może bardziej mobilizuję, a największą motywacją jest uśmiech dziecka – nic tego nie przebije. Dzięki tańcowi rozmawiamy więcej, mam wrażenie, że nas to zbliżyło – podkreśla pan Damian.

W wielu domach rozmowy o tańcu stały się codziennością, a dzieci aktywnie zachęcają swoich rodziców do prób poza salą MDK nr 1. Choć zajęcia trwają godzinę tygodniowo, w praktyce rodzice ćwiczą znacznie częściej. Umawiają się po godzinach, by szlifować układ. Maciej Gruchlik pilnuje rodziców pod kątem technicznym, ale kolejność figur ustalają już sami, co daje im poczucie odpowiedzialności za ostateczny efekt.

– Nigdy wcześniej nie tańczyłam trojaka – mówi Lucyna Stanek. – Pierwsze kroki postawiłam dopiero na zajęciach u pana Macieja w MDKu. Wydaje nam się często, że potrafimy tańczyć, że mamy wyczucie rytmu, a potem przychodzi taki taniec bardziej sportowy i nagle okazuje się, że nasze wyobrażenia trochę się rozsypują. Nagle trzeba się zmieścić w konkretnym układzie, w muzyce, w krokach, które muszą być zsynchronizowane z partnerami. Wszystko zaczęło się od tego, że pojechaliśmy po prostu poobserwować nasze dzieci. Pomyśleliśmy wtedy „świetna inicjatywa, może my też byśmy spróbowali”. Pan Maciek tylko na to czekał – od razu powiedział, że zbiera trójki i liczy, że się wyłonią. No i się wyłoniły. Dla mnie ważny jest też wymiar rodzinny. Mój syn tańczy u pana Macieja. Raz szło mu lepiej, raz gorzej, często musiał wychodzić ze swojej strefy komfortu. Pomyślałam, że skoro on mierzy się z czymś nowym, to może ja też powinnam spróbować. Teraz wzajemnie pokazujemy sobie kroki z naszych układów, podpatrujemy, komu co wychodzi lepiej. Fajnie jest poczuć się jak dziecko, gdy syn patrzy na mnie okiem tej bardziej doświadczonej osoby. On ma lepszy taneczny dryg. Mam jednak nadzieję, że będzie ze mnie dumny. Najbardziej denerwujemy się… przed własnymi dziećmi. Jurorzy aż tak nie stresują, bardziej myśl, żeby się nie pomylić przed swoimi. Ten projekt pokazał mi też, jak bardzo taniec jest wymagający fizycznie. To wciąż jest sport – kondycja musi być na poziomie, żeby wytrzymać tempo, nawet jeśli tańczymy tylko dwa razy po dwie minuty. Myślę, że dobrze by było, gdyby w przyszłości powstała stała grupa dla dorosłych. To bardzo dobrze spędzony czas i świetna inicjatywa – podkreśla pani Lucyna.

Kulminacja nastąpi 21 listopada w Katowicach, gdzie do turnieju zgłoszonych zostało 288 tancerzy. Na debiutujących dorosłych skala wydarzenia robi ogromne wrażenie. Towarzyszyć im będą dzieci, które tym razem przejmą rolę przewodników – konkursowa scena nie jest już dla nich nowością.

Warto podkreślić, że taniec to tylko jedno z działań angażujących dorosłych w MDK 1. W placówce działa również grupa wokalna oraz zajęcia plastyczne, na które regularnie uczęszcza kilkanaście dorosłych osób. To element szerszego trendu, w którym rodzice są nie tylko opiekunami, lecz także pełnoprawnymi uczestnikami życia kulturalnego swoich dzieci.